URUZGAN NEWS ALERTS
zaterdag 22 november 2008 |
| VS nemen leiding weer in eigen handen |
Rotterdam, 22 nov. Bedankt, wij nemen het nemen het nu wel weer van u over. Zo zou je de verhoudingen tussen de VS en zijn NAVO-bondgenoten in Afghanistan nu misschien het beste kunnen omschrijven.
De afgelopen jaren hebben de Amerikaanse strijdkrachten, overbelast door de strijd in Irak, het slagveld Afghanistan aan de Europeanen moeten laten. Maar met de overplaatsing van 25 à 30.000 Amerikaanse militairen van Irak richting het Hindu Kush-gebergte nemen de VS de leiding in Afghanistan weer ferm in eigen handen.
De afgelopen dagen vergaderden de NAVO-ministers van Defensie in het Canadese Cornwallis. Daar gaf de Amerikaanse minster van Defensie Robert Gates tekst en uitleg over een concrete uitwerking van een plan dat de aanstaande president Barack Obama al tijdens zijn verkiezingscampagne had aangekondigd: een Afghaanse kopie van ‘The Surge’.
In 2007 slaagde de Amerikaanse generaal David Petraeus er met tienduizenden extra militairen in om de escalerende veiligheidssituatie in Irak te stabiliseren. De komende jaren, zo hebben de VS aangekondigd, zal de troepensterkte in Irak worden afgebouwd. Met de vrijgekomen militaire capaciteit kan Petraeus – die als commandant van het ‘Centrale Commando’ in Qatar inmiddels de militaire leiding over beide landen heeft – de oprukkende Talibaan te lijf.
De afgelopen jaren heeft het soms halfslachtige optreden van de Europese NAVO-partners tot irritatie geleid in Washington. Pogingen van de Amerikanen om de NAVO verantwoordelijk te maken voor operatie Enduring Freedom (‘OEF’) zijn de afgelopen jaren stukgelopen op Europese koudwatervrees voor slachtoffers en de weerzin tegen de meedogenloze manier waarop de Amerikanen de ‘oorlog tegen het terrorisme’ – Guantánamo Bay – hebben gevoerd.
Toegegeven, de afgelopen jaren is de NAVO-stabilisatiemacht ISAF langzamerhand uitgebreid van de stadsgrenzen van Kabul tot heel Afghanistan. Maar anders dan de Amerikanen wilden, zijn ISAF en ‘OEF’ gescheiden operaties gebleven. ISAF-troepen opereren onder een ander mandaat, en onder andere geweldsregels. Elke NAVO-partner heeft zijn eigen ‘caveats’ ingebouwd. Sommige Europese NAVO-troepen mogen niet na zonsondergang van de basis af. Grote NAVO-landen als Duitsland, Spanje en Italië, hebben tot nu toe geweigerd troepen te sturen naar het gevaarlijke zuiden en oosten van Afghanistan.
Nederland heeft dat wél gedaan. Samen met Canada (de provincie Kandahar) en Groot-Brittannië (Helmand) heeft Nederland de verantwoordelijkheid genomen voor het heartland van de Talibaan. Vooral Nederland heeft daarbij benadrukt een andere koers te willen volgen dan de Amerikanen. In een brief aan de Tweede Kamer noemde toenmalig minister van Defensie Henk Kamp (VVD) in 2005 de Amerikaanse operatie Enduring Freedom zelfs ‘contraproductief.’
Nederland ging het anders doen in Uruzgan. Afghanen moesten niet onder dreiging van geweld, maar door de verleiding van grotere veiligheid en economische welstand worden ‘losgeweekt’ van de Talibaan. Volgens de Nederlandse regering begint deze strategie inmiddels zijn vruchten af te werpen. Sinds het begin van de missie in Uruzgan heeft de landmacht voortdurend gevechten moeten leveren met Talibaanstrijders. Maar de afgelopen maanden lijkt de situatie binnen de Nederlandse invloedssfeer enigszins gestabiliseerd.
Maar in het Nederlandse succesverhaal wordt altijd één cruciaal element buiten beschouwing gelaten: Nederlandse troepen controleren slechts de helft van Uruzgan. Nederlandse militaire planners lieten al tijdens de voorbereiding van de missie weten dat de Nederlandse troepensterkte (1.000 à 1.200 militairen) onvoldoende zou zijn. Op dringend verzoek van toenmalig minister Kamp bleven Amerikaanse commando’s gestationeerd in de twee noordelijke bases ‘Cobra’ en ‘Ancaconda’. Terwijl binnen de Nederlandse ‘inktvlek’ de zegeningen van de het Nederlandse 3D-beleid (Defense, Diplomacy, and Development), neerdaalden, regende het in de plaatsjes Ushai en Khas Urugzan vooral bommen van Amerikaanse gevechtsvliegtuigen. Mensenrechtenorganisaties als Human Rights Watch hebben altijd duidelijk laten weten: wil het Westen succesvol zijn in Afghanistan, dan zal het bescherming moeten bieden aan de bevolking – niet zozeer door vechten, maar wél door meer ‘troepen op grond’.
De Europese NAVO-partners, met hun minimale bijdragen, zijn hier de afgelopen jaren niet geslaagd. In oktober 2008 bedroeg de totale sterkte van ISAF iets meer dan 50.000 militairen. Daarvan waren al ruim 20.000 soldaten afkomstig uit de VS. Met de komst van circa 30.000 additionele Amerikaanse soldaten in de komende twee jaar zal de ISAF-missie vooral Amerikaans zijn geworden.
De Amerikanen zullen zich aansluiten bij de succesformule van ISAF, zegt een woordvoerder van minister van Defensie van Middelkoop. Tijdens de bijeenkomst in Canada zou de VS zich „onvoorwaardelijk” achter de NAVO-aanpak in het zuiden van Afghanistan hebben geschaard. Maar Nederland geeft in 2010 de leiding in Urzgan uit handen. De Canadezen vertrekken in 2011 uit Kandahar. „Daarmee”, zegt de woordvoerder van minister Van Middelkoop, „verlies je wel enigszins het recht van spreken.”
NRC |
 23:21 |
Loading...
|
|
|
RUZGAN Headlines |
|
|
Afghanistan news |
________________________________________________
|
REUTERS ALERTNET AFGHANISTAN |
|
|
WASHINGTONPOST/AFGHANISTAN |
|
|
AFGHANISTAN NEWSNET |
|
|
'Tarin Kowt,Uruzgan, Deh Rawod,Kamp Holland |
|
|
Uruzgan -Afghanistan News |
________________________________________________
|
|
Voorpagina
